Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Lienepien-vijftigplusser.nl
Van alles
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


wijlen mijn man en ik



Mijn Profiel

pienvangmail.com
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Bijbel
04 augustus 2016 14:59

Mmmmmmmmmmmmm
23 juli 2016 10:25

Helaas
19 januari 2016 00:55

Steenhard
14 december 2014 16:10

Pippy
08 augustus 2013 22:33




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Bennekesblogje
Van: Benneke

Redsblog
Van: redone

Thijs
Van: 50plusser.nl

Berndts weblog
Van: sunrise

Jobenthes blogje
Van: Jobenthe

Pluske
Van: Joger

Pluske
Van: Joger

Franstaal
Van: fran




Gastenboek berichten

Catharina
13 augustus 2014 10:03
_
Ja zeker, het was zo'n lieve, humoristische man. maar ja, elke weduwnaar of weduwe zal dat toch wel hebben en af en toe weer eens een traantje laten. nicole heeft het er nog moeilijker mee gr.pieneke

Catharina
13 augustus 2014 09:27
_
Mooie proefielfoto links boven van jullie samen. is wel slikken steeds voor je denk ik. liefs Catharina

29 oktober 2011 15:18
_
Ja, ik vond dat een heel goede uitzending. het was zo echt geen gemaakt gedoe eromheen. en fijn dat je toch een oplossing hebt gevonden. gr.pieneke




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door wim59 om 16:05
_
Wim59 Online

Door levendwater om 16:05
_
Levendwater Online

Door Loezie om 16:05
_
Loezie Online

Door Annie464646 om 16:01
_
Annie464646 Online

Door Joeska56 om 16:01
_
Joeska56 Online

Door marlie49 om 16:01
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door tteun om 16:00
_
Tteun Online

Door Tympaan om 15:57
_
Tympaan Online





_

Andere artikelen



ziekenhuis



Een van mijn buurtjes is ernstig ziek. Zij ligt in het ziekenhuis en soms moet ik de gordijnen verzorgen als haar kinderen naar haar toe zijn.
Je hoort dan de verhalen hoe het gaat in het ziekenhuis, deze buurvrouw is eigenlijk al opgegeven.
Dat deed me denken aan mijn eigen moeder die in 1966 op een avond naar het ziekenhuis werd gebracht en ik als enige met de ambulance mocht meerijden. Dat kwam denk ik omdat als ze het de laatste tijd zo benauwd had ik haar met een (volgens haarzelf toen) handige greep gelijk overeind had, zodat de benauwdheid weer zakte. Ma vroeg daar zelf om.
In het ziekenhuis moest ik natuurlijk afscheid van haar nemen, maar toen ik haar zo zielig alleen zag zitten in de ziekenhuis stoel, dacht ik gelijk, ik laat haar niet alleen.
Enfin, ik moest in eerste instantie wel naar huis. Thuis, al was het laat in de avond belde ik onze huisarts. Wij waren in de gelukkige omstandigheid dat mijn moeder een 1e klas kamer had, zodat ze alleen lag in een behoorlijke kamer met douche.
De huisarts begreep gelijk wat ik bedoelde en zei “ik bel met de specialist en dan als hij het goedvindt, mag jij terug naar je moeder. En ja hoor, hij belde een half uurtje later en zei je mag in ieder geval vannacht bij haar zijn. Ik was zo blij, en mijn broer bracht mij gelijk weer terug.
Ze was zo blij en kon niet geloven dat ik echt mocht blijven. Ik zei” kost wat kost Ma, ik laat je niet meer alleen. In de morgen kwam de specialist en zei tegen mij, U mag voorlopig blijven maar als de zusters uw moeder gaan verzorgen, moet u de kamer verlaten.
Ik was laaiend, ik antwoordde gelijk heel kattig, mag ik niet zien dat ze haar niet goed kunnen verzorgen? Man, ik til mijn moeder alleen op en wij hebben haar thuis al jaren verpleegd, dus zeg mij nu niet dat ik er niet bij zou mogen blijven. Als U zo doorgaat, neem ik haar nu gelijk weer mee naar huis. Grootspraak natuurlijk, want mijn Vader had alleen dat recht. Toch schijnt het geholpen te hebben. De ene verpleegster zei” ik heb daar geen bezwaar tegen en misschien wil mevrouw haar hier ook zelf verzorgen”. Goed, zei de specialist en de hoofdzuster, die was er niet zo voor, maar zei” als wij zien dat ze haar moeder goed kan verzorgen, heb ik ook geen bezwaar ertegen” Hoewel u haar niet mag tillen, anders kunt u zich binnenkort niet bewegen. Nu vandaag de dag ben ik zo blij dat ik heb doorgezet. Ik moest wel bijtijds gaan slapen in een van de andere kamers. Maar dat hebben we beter opgelost, mijn broer bracht in de middag de anderen op visite en nam mij dan mee naar huis, zodat ik een paar uurtjes kon slapen en om een uur of vier het omgekeerde.
Die morgen dus mocht ik onder het toeziend oog van een verpleegster mijn moeder wassen en verzorgen en haar bed opmaken, ze ging dan tijdelijk in een takel, dat ging fantastisch.
Ik kreeg een compliment zo keurig als ik haar gewassen had en het ijs tussen verpleegsters en mij was voorgoed gebroken. Ondanks dat het een vreselijke situatie was is de tijd rustig en gezellig verlopen . Op een nacht trok ma het hele geval los, ze wilde dood zei ze. In plaats van haar te helpen, riep ik de nachtzuster, die gelukkig begrip had en zei, ja hoor mevrouwtje ... vannacht mag je dit wel even kwijt hoor. Zo lief! . Iets wat nu misschien niet meer zou voorkomen, gebeurde toch, ik mocht de volgende morgen een arts helpen een blijvende infuus te bevestigen, nu dat was vreselijk Hij vroeg of ik haar arm wilde vasthouden terwijl hij bezig was. Het lukte helaas niet, de aders waren niet meer te bereiken. Ik vroeg waarom hij dat eigenlijk deed, nu zei hij dan hoeven we haar niet iedere keer meer lastig te vallen met het prikken. Maar omdat het niet lukte, ging het met de gewone infuus toch door. .
Zo hebben we dus drie hele weken in het ziekenhuis doorgebracht. De laatste week ben ik
niet meer thuis gaan slapen, maar constant bij Ma gebleven. In de nacht was het soms niet prettig want de wind gierde onder de kamerdeur door, het was inmiddels al december dus koud en een gure wind. Op een dag vroeg ma of ik haar haar even wilde verven, ik twijfelde of ze dat wel goedvonden, maar je, het mocht. Dus op een ochtend na het wassen heb ik haar met een zuster voor de wastafel gekregen en haar haar gewassen en geverfd, zo lag ze prachtig in haar kist hoorde ik later van de overbuurvrouw. Het was net of ze wist dat dit de
laatste dagen waren. Daarna ging het snel bergafwaarts, dan wilde ze weer zitten in de stoel, dus weer in de takel, dan weer liggen, dus weer in bed, die tijden werden zwaar. Op een dag zei ik zelfs tegen mezelf, wanneer is het einde? Achteraf heb ik wel spijt ervan dat ik op een avond zei, Ma, nou ben je net weer aan het liggen en nu alweer zitten, kan je niet even wachten, “”wat ben jij lelijk zei ze, schiet nou maar op” Zo haar maar weer in de stoel gezet.
Dat was meen ik een dag of vier voor haar overgaan. De volgende dag ging ze bloed spuwen en volgens de arts was dat kantwerk haar maag, later hoorde ik dat ze maag,darm,lever enz.
kanker had en dat het bloed zo snel verkankerde. Op een gegeven dag hebben ze haar naar een andere kamer gebracht, want ze hadden die kamer van haar nodig en in die nieuwe kamer waren meerdere apparaten zeiden ze, daar kwam de chirurg erbij en die vertelde dat alles binnenin geperforeerd was en dat het niet lang zou duren. Mijn zuster die getrouwd was en al kinderen had is me de laatste dagen komen helpen, ook zij ging niet meer weg.
Daarna ging het snel, ze lag in bed en opeens ging ze rechtop zitten en zei wat een prachtige bloemen, nu het sneeuwde buiten en koud....., en er was geen bloem te zien.
Toen wisten wij al dat het einde snel zou komen. In de morgen zaten we beiden aan het bed, ieder aan een kant, Ma deed haar ringen af en gaf ze aan ons. De laborante kwam weer bloed afnemen en ik zei, waarom nu nog, ja, zei ze, ze willen tot het eind weten hoe het proces van het bloed verloopt. Daarna werd het stil er kwam geen zuster meer storen en Ma keek naar iets boven mij en zei ‘ga eens opzij” dus ik hou mijn hoofd iets naar links. Maar nee, zegt ze ineens Pa, waar is Jan? Dat waren dus haar vader en broer waar ze mee sprak. In een flits ging het door mij heen, ze kan geen afscheid nemen omdat ze aan ons allen denkt, toen ben ik z.g.n. gaan zitten dutten en heb mijn gedachten van haar afgehaald. Dat hielp, want ineens hoorde ik pst, dat was mijn zuster die mij waarschuwde dat het gebeurd was, we zeiden tegen elkaar, stil zijn, laat haar rustig vertrekken, geen zuster waarschuwen, zo hebben wij haar in alle rust laten overgaan.
Toen op een gegeven moment de zuster binnenkwam werd het hectisch in de kamer want ze dachten dat ze net overleden was, maar wij zeiden niets erover.

Ik ben daarna de kamer uitgelopen, en met mijn vader die stond te wachten mee naar huis gegaan. Nu heb ik spijt dat ik haar niet zelf heb afgelegd, maar ja, niets meer aan te doen.
Ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen doen, het is iets in mijn leven waar ik nog zeer trots op ben,omdat ik niet heb toegegeven aan de drang van het ziekenhuis, mijn moeder alleen te laten.
Inmiddels is mijn buurvrouw nu overleden, ge




Geplaatst op 13 november 2007 21:24 en 1177 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Redone  
13 nov 2007 22:22
Hoi Lienepien wat fijn dat je dit allemaal hebt kunnen doen voor je moeder!!!!! Je mag er trots op zijn.
Gr Ria

Gizmoenbeertje  
14 nov 2007 07:50
Dat is een zeer aangrijpend verhaal, wat kan jij doortastend optreden..
ben jij ook van beroep verpleegster?
Daar kun je dan steeds danaar op terugkijken en weten dat je moeder zo zich geborgen voelde met jou in de buurt....groetjes, Lia.
_





_
Pienvangmail.com  
14 nov 2007 12:36
jazeker Ria en Lia, bedankt voor de reactie, toch heb ik nog wel spijt ervan dat ik niet durfde in te grijpen toen mijn moeder het vroeg,maar zoals ik al schreef,het is nu eenmaal zo gebeurd. en typisch bij mijn man hetzelfde heb ik het ook niet gedaan, dus ik had er niet van geleerd. en ze waren allebei zo lief en nog wel beiden 20 nov. geboren. over mijn man komt nog wel een verhaal (eigenlijk dagboek)groetjes